Soek

Dit ga ik zo missen: Vroege ochtend. Niet meer zo vroeg, maar toch. De pubers zijn naar school, man is naar werk en ik zet koffie. Ik ben alleen en geniet zo van deze energiegevende rust en het vooruitzicht dat niets hoeft en van alles uitgesteld kan worden. Als werk maar af komt, maar dat lukt me ook wel in de avond als dat moet. Dit ga ik niet missen: Niemand om mee te praten (geen collega's), geen vast ritme, geen vrij gevoel na werktijd. Eigenlijk is de scheidslijn tussen werk en privé flinterdun, juist omdat het allemaal zo makkelijk kan. Ik voel me vrij, maar ook té vrij om van alles uit te stellen zodat ik in de avond en in het weekend ineens van alles nog ''even'' moet. De eenzaamheid van het thuiswerken Ik denk dat vooral de eenzaamheid van het thuiswerkbestaan me weer tot een kantoorbaan heeft gedreven. Zelfs al weet ik uit ervaring heel goed wat dat inhoudt. Ik heb op plekken gewerkt waar bijvoorbeeld een collega het op mij voorzien had omdat ...

Vandaag uit lunchen geweest met familie vanwege een verjaardag. Ik vertel mijn zusje over mijn nieuwe baan , maar ook over mijn twijfels. ''Ja!'' zegt ze. ''Daar heb ik laatst aan gedacht, ik dacht: ze gaat een andere baan kiezen, ze gaat werken met verstandelijk gehandicapten. Ja. Ik kreeg een soort visioen, ik weet niet wat het was, maar ja, dát ga jij later doen, activiteitenbegeleider worden, dat weet ik gewoon''.  It struck me Ze zei het zo stellig. It struck me, zoals ik dat alleen in het Engels kan verwoorden. Zonder dat zij het wist (we zijn niet zo close) was ik naar een loopbaancoach geweest (jeweetwel, waar alle werkende 45- plussers gratis recht op hebben door die regeling van de overheid) en wilde met die coach spreken over een mogelijke omscholing naar de zorg. Met mensen werken Ik heb heel veel vrijwilligerswerk gedaan als activiteitenbegeleider en als helpende in de zorg. En tegenwoordig heb je veel van die werk-en leerproject...